Konkurs atletów
Paryż 30 grudnia 1899 roku
Dzienniki paryskie zamieszczają dziś portrety Ponsa i Pytlasińskiego, dwóch zwycięzców wszechświatowego konkursu „walki rzymskiej”. Konkurs ten atletów zorganizował dziennik „Journal des Sports”, wydawany przez pana Luceńskiego. Zjechali się siłacze z całego świata. Walki odbywały się w przeciągu dziewięciu dni, na scenie „Casino de Paris”, przy wielkim napływie widzów. Segregowano kandydatów w ten sposób, że po dwóch stawało do walki, zwyciężeni tracili prawo do dalszego współubiegania się, a zwycięzcy mierzyli się dalej jedni z drugimi. Wreszcie pozostało tylko czterech: dwóch Francuzów Pons i Gambier, Austriak Wetasa i Władysław Pytlasiński. Pons zmierzył się z Wetasą i rozciagnął go na ziemi tak brutalnie, że złamał mu obojczyk. Z Gambierem Pytlasiński miał trudną przeprawę, gdyż zwinny niezmiernie Francuz nie dawał się położyć tak, aby oba ramiona dotknęły ziemi, co jest oznaką zwycięstwa; wreszcie za drugim razem Pytlasiński go pokonał. Walki między tymi dwoma podobały się najbardziej znawcom, były bowiem eleganckie, poprawne; ( …) Pytlasiński i Gambier chwytali się pierwszego wieczora trzy razy, ostatni raz trwali bez przerwy w uścisku 48 minut i 31 sekund. Po obaleniu Gambiera przeciwnicy oddali wzajemnie hołd swej poprawności, ściskając się serdecznie w oczach publiczności; żaden nie odniósł uszkodzenia. Wczorajszego wreszcie wieczora Pons i Pytlasiński stanęli do ostatecznych zapasów, obaj półnadzy, w czarnych tylko trykotach, obaj kolosalnie zbudowani: Pons 34, Pytlasiński 35 letni, Pons 1 metr 97 ctm, wysokości, Pytlasiński nieco więcej, o muskułach imponujących zaiste. Dwa razy mocowali się bez skutku po 15 minut. Za trzecim Pons chwycił Pytlasińskiego lewa ręką za szyję i zgniótł straszliwie. Walkę przerwano. Pytlasiński próbował ją jeszcze rozpocząć na nowo, lecz nie mógł i okazało się, że krwią pluje. Lekarz zbadał go natychmiast i nakazał spoczynek. Tymczasem sędzia ogłosił Ponsa „zwycięzcą wszechświatowym”, lecz ogłoszenie to wywołało wśród widzów wiele protestów; znawcy utrzymują, że Pons użył brutalnego i podstępnego sposobu, w „walce rzymskiej’ zupełnie niedozwolonego, że więc do tytułu zwycięzcy nie ma prawa.
Pons jest byłym kowalem, pochodzi z południowej Francji. Bijał dotychczas wszystkich Francuzów; w roku 1894, gdy siłacze tureccy przybyli do Paryża zwyciężył kolosalnego Nurlę, lecz nie osiągnął żadnego wyniku w boju z Jussufem; od nich się jednak widocznie nauczył praktyk brutalnych.
O Pytlasińskim piszą tutaj jak o istnym dżentelmenie walki atletycznej, poprawnym, umiejętnym. Przypominają jego zwycięstwa w roku 1886, na konkursie atletów w Bazylei, gdzie ubiegało się 3000 konkurentów; w 1889 nad sławnym Karlem Absem w Paryżu, nad Gustefsonem, Hackenschmidtem, Moorem. Jest on „profesorem walki” w klubie atletycznym w Petersburgu, którego prezesem jest hr. Ribeaupierre; podobno polecono mu uczenie policjantów petersburskich boksowania, w celu samoobrony. Bierze on w każdym razie drugą nagrodę, 500 franków i medal złoty. Pons dostaje 2000 franków i również złoty medal.
„Kurjer Warszawski” nr 4 z dnia 4 stycznia 1899 r.
Pytlasiński Mistrzem Ostendy
Pytlasiński wygrał pierwszą walkę z Massonem, a następnie wygrał z Bonnesem a Aimbale de la Calmette Bouchera i został mistrzem Ostendy
„Kurjer Warszawski” nr 247 z 7 września 1900 r.
.
Dzika i zboczona gra angielskich wyrostków
Jack Dempsey. Jak zostałem bokserem
